|
|
|
|
|
|
|
Astrid Intveen
Telefoon: (00352) 93 71 86
Telefax: (00352) 26 91 72 86
Luxemburg
Email: aintveen@pt.lu
| |
|
Als je overweegt een hond te nemen, denk dan eens aan een zwerfhond. Je kunt er voor zorgen dat deze nog een goed leven krijgt. De bemiddeling van de honden van Kos gebeurt in Nederland via Astrid Intveen. Zij bezoekt 1x per jaar het opvangstation op Kos. Zij is op de hoogte welke honden bemiddeld kunnen worden en beschikt over uitgebreide informatie. Je kunt met haar overleggen welke hond het meest geschikt is in jouw situatie. Een aantal honden uit kos worden door Astrid opgevangen bij haar thuis in Luxemburg.
Als je geen plaats of tijd hebt voor een hond kun jij op deze pagina lezen hoe je toch kunt helpen!!
Ga je op vakantie naar Kos, lees dan op deze pagina wat je kunt doen als je vliegt, wat je kunt doen als je er bent, de ervaring van de familie Modde op Kos
Je kunt clicken naar de pagina van honden die op zoek zijn naar een nieuw thuis of naar onze "sponsorpagina" clicken. |
|
| | |
|
|
 |
|
| |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Ervaren Griekenlandgangers als wij zijn hadden we echt niet veel tijd nodig om onze vakantiebestemming voor 2006 te bepalen. Na een slecht jaar met veel zieken- en ander leed wilden we echt goed en rustig bijkomen. We kozen dus voor Kosstad en wel drie weken.We hadden ook net een Duitse herderpup nieuw thuis die het goed deed met onze andere, al aanwezige hond; een Schotse Hooglander. Onze zoon Frank zou op de honden passen. Coen, onze oudste zoon, zou ons wegbrengen en halen van Schiphol.
De eerste dagen waren perfect. We hadden een enorm goed hotel met een fantastisch uitzicht over de haven, mooi weer en al snel motors gehuurd. Dus geen stress, lekker ontbijten, daarna een tochtje door de bergen met fantastische vergezichten, een museum of een opgraving een beetje zonnen op het strand en veel, heel veel boeken. Eten deden we als altijd in ons favoriete restaurant; Mother is Cooking. De man daar, Illia, zijn moeder kookt en hij bedient, slaagde er altijd in iets op tafel te zetten dat lekker, redelijk geprijsd, vers bereid en verrassend was. Een combinatie die het voor ons nog steeds doet. |
| |
|
|
|
De eerste avonden, we zaten binnen, hadden we niets in de gaten, maar buiten liep een jonge hond steeds rondjes en bedelde om eten. De laatste avonden kreeg mijn vrouw dat wel in de gaten. Zij spreekt en verstaat een beetje Grieks. Natuurlijk weet je dat het een probleem is: er zijn zoveel dieren die los lopen op de eilanden, maar dat zijn over het algemeen genomen meestal dieren die ervaring hebben. Ze zijn slim, weten waar ze kunnen eten en lopen meestal in groepen. Deze was gewond aan zijn oog, leek heel jong en had een halsband om. Als een hond een halsband omheeft is hij van iemand. We hebben hem gevoerd en daarna achtergelaten die eerste avonden. Toen wij hem voerden gingen natuurlijk ook andere toeristen dat doen en hij bleef in het restaurant. De eigenaar is daar natuurlijk geen voorstander van, maar we hebben hem zien treuren toen zijn kat overleden was: hij houdt van dieren en hij heeft een goed hart.
Op drie dagen van ons vertrek, de hond zat er nu zeven dagen ´s-avonds, stond Elsemieke, mijn vrouw, plotseling met opeengeknepen lippen en een vertrokken gezicht op en liep naar buiten waar ze een stel Grieken de mand uitveegde, in het Engels. Ik hoorde haar zeggen dat als ze dat nog een keer zouden doen, zij hen op de grond zou donderen voor een auto. Wat bleek, ze had gezien dat er wat heren bezig waren met vlees op de drukke weg te gooien, zodat de hond er achteraan zou gaan. En vervolgens zaten ze te wedden of de hond het zou halen of niet. Mijn vrouw kan heel gevaarlijk overkomen en de Grieken gaven uit beleefdheid wat tegengas, betaalden, keken schichtig om zich heen en vertrokken. De restauranteigenaar haalde op zijn manier zijn schouders op en sprak triest dat Elsmieke nu dat dier gered had, maar dat de hond niet zou overleven en dat hij ze niet allemaal te eten kon geven en dat wij zeker niet een plekkie hadden in ons warme huis voor dat arme dier.
Op dat moment zei een klein stemmetje tegen me:
hij heeft gelijk, je kunt er een redden!
(lees verder in volgende blok) | | |
|
|
 |
|
| |
|
|
|
|
|
|
Wij betaalden ook en besloten buiten naar een Griekse vriendin van mijn vrouw te gaan: Valia. Zij runt een zaak aan het strand. Wat duurder, wat moeilijkere schotels, maar ook zeer goed. Wij hadden daar ook een aantal malen naar tevredenheid vertoefd. Valia zelf rijdt op de Harley Davidson, die net zo veel energie heeft als zijzelf. Valia is een type dat gelijk actie onderneemt. Zij was midden in de voorbereiding van een Life music gebeuren in haar zaak. Ze keek even naar Elsemieke, toen naar mij en vroeg toen: willen jullie hem wel meenemen en hij zit nu bij dat restaurant. Dan gaan we hem nu halen! Elsemieke kreeg geen kans om te protesteren. Ze werd vastgepakt en ik werd in een stoel gemept en daar ging de trein naar Holland. Valia stopte de auto, stapte uit en greep de hond, kwakte die op schoot bij Elsemieke en reed naar de dierenarts. Tegelijkertijd gaf ze Elsemieke haar mening over dierenartsen: boeven, die op moment dat ze een toerist zien gelijk hun prijzen verviervoudigen of meer. Elsemieke moest haar het woord laten doen. Alsof je er een woord tussen kon krijgen!
Een chip, de prikken, paspoort, alles kon geregeld worden! Ook een box, waarin de hond aangeleverd moet worden op het vliegveld. Natuurlijk moest er wel even afgerekend worden. De hond kon ook een nachtje blijven. En een reisbox was er ook: 190 euro. Valia gebruikte haar indrukwekkende stemgeluid en de prijzen vlogen omlaag. De box regelde ze zelfs gratis! De volgende ochtend zouden ze hem op kunnen halen. De volgende ochtend......... zat de eigenaar van de hond er ook. De hond bleek vier maanden oud, zoals wij al dachten, een rashond te zijn (canadian shepard) hadden we niet gezien en de baas had er toch ernstige twijfels over of zijn hond wel verder in Nederland moest gaan leven. De baas werd serieus onderhouden door Valia en de dierenarts over zijn manier van zorgen voor de hond. Vooral Valia natuurlijk. Zij beet hem toe dat de hond nu gechipt was (dat moest de eigenaar natuurlijk betalen en niet wij) en dat ze hem in de gaten zou houden. Als ze zou merken dat het weer niet goed ging zou ze Vangelis waarschuwen. De man kromp in elkaar. Wie in godsnaam was Vangelis? Op de terugweg hoorden we dat Vangelis een man was met een Finse vrouw, een huis, 75 honden en nog wat andere dieren. Hij deed, puur prive, mensen een proces aan die hun dieren verkeerd behandelden. En hij won die processen. En hij ving bijna alle zwerfdieren op Kos op. Wij doneerden spontaan 200 euro voor voer.
Ik moest natuurlijk in het restaurant van Valia blijven, hetgeen de vriend van Valia de opmerking ontlokte dat hij en ik met een vrouw waren die waren als de wind: zo snel en je wist nooit wanneer het begon en eindigde, of het warm of koud was. Wel spannend en nooit vervelend en hij ging door met schilderen. Hij had een Hollandse krant voor me. Toen iedereen in het restaurant en ik hadden gehoord dat het niet ging, kregen wij een voorstelling van Valia. Wij konden haar dag goedmaken met het meenemen van een andere hond van de 75 van Vangelis. Dan had ze ervandaag twee gered, en dan was haar hele week goed. De Grieken op het eiland verdienden sinds een jaar of twintig goed aan de toeristen en dan was het status als je 1000 euro uitgaf voor een raspuppy. Na een paar maanden had je geen zin meer in de perikelen die het bezit van een hond met zich meebrengt en schop je hem buiten (vaak letterlijk). Als de hond de winter overleeft (geen toeristen, geen restaurants open, geen eten) dan wordt er in de lente natuurlijk niet gelet op of de hond waarmee je de bosjes induikt wel hetzelfde ras is. Dus ontstaat er een grote hoeveelheid asbakkenhondjes. Westeuropeanen willen wel de rashonden meenemen en niet de asbakjes, zo was haar boodschap. Ik wilde reageren: wij hebben ongeveer 20 dieren een onderdak geboden en twee daarvan waren rashonden (Duitse herders, een gekocht en een gekregen) Dus ik voelde mij niet aangesproken. Vangelis kwam binnen en met hem een angstig teefje van een Whippetachtig asbakkenras. Ik zat de mensen om mij heen te bekijken en vroeg mij in stilte af of mijn vrouw ook met de Grieken heulde. En of zij al ja gezegd had. Ik moest eigenlijk heel erg lachen: als iemand mij op zo´n manier iets verkopen wilde dan zou ik nog geen cent uitgeven. Sterker, ik zou opstaan en weglopen. Maar dit was niet voor persoonlijk gewin maar voor een ander, een dier. In eerste instantie had ik op de vraag: wil je een ander meenemen: neen gezegd. Ik had niets met een andere hond. Maar met deze had ik al wel wat. Er kwam een triest verhaal. Ze was op de hoofdweg op een vluchtheuvel gezet, waarbij het verkeer aan beide zijden voorbij raasde. Gewoon eruit gezet om doodgereden te worden. Of het nu waar was of niet: ik heb altijd een beetje een gevoel van: ja, ja. Je kon wel zien dat dit hondje niet echt een makkelijk leven gehad had. Nu, ja , ik kreeg haar in handen en had mijn besluit gemaakt. Om ze in spanning te laten hield ik nog gedurende vijf minuten mijn mond. Maar ze ging mee. De prikken en chip werden door de dezelfde dierenarts verzorgd. Valia hoefde niet eens echt uit haar vel te springen.
Ik heb de resterende tijd met Kos veel tijd doorgebracht. De hotelmanager zei dat honden niet op de kamers mochten, maar dat hij natuurlijk niet alles kon zien. Ik heb nooit iemand zo krampachtig de andere kant op zien kijken als toen ik met Kos naar boven sneakte! Gewoon naast Kos op de grond zittend en rustig kijken naar wat er in de omgeving gaande was. `s-Nachts sliep Kos naast me op de grond. Dat was heel moeilijk, ze zal echt wel op mijn bed gesprongen zijn. Haar socialisatie was natuurlijk al begonnen. Waarde lezer, vergis u niet, deze honden zijn ernstig getraumatiseerd en je moet er echt wel wat tijd en energie instoppen om ze goed te laten intregeren. Als gezin heb je natuurlijk allemaal je taak.
De mensen van de reisorganisatie (Neckermann) hielpen echt mee. Twee dagen van tevoren moest je opgeven dat je met een hond terugvloog. Het was nog net binnen de termijn en zo werd het geregeld. In de bus mocht de hond gewoon op schoot. (ik tipde de chauffeur, terwijl Elsemieke de bus inschoot met Kos. Hij moest erg lachen.) In het ergste geval moet de hond al in de benche, bij de koffers. Beneden de vijf kilo mag een dier in het personengedeelte mee. Daarboven in gewicht moeten ze in een aparte ruimte. Met lucht, licht en warmte. Volgens de betreffende persoon was het ook geluidsdicht. Verstandig is om het dier een slaappil te geven voordat je vertrekt op het vliegveld. Die pillen zijn ook te krijgen bij de dierenarts ter plekke. Het is sterk af te raden om menselijke slaappillen te gebruiken. Op de vliegvelden is er een aparte mens beschikbaar om de dieren op te halen en weg te brengen. Deze mensen zoeken je gewoon op met de hondenbox op een karretje en zorgen goed voor je dier. Kos toonde aan weinig last te hebben gehad van het reisje naar Holland. Onze zoons stonden ons op te wachten op Schiphol en we gingen naar huis. Waar Kos op de slaapkamer sliep. De volgende ochtend hebben we de honden in het Streekbos aan elkaar voorgesteld. Ice (een herder van de fokkerij Von Chickhofen in Opende) heeft de gehele dag met Kos lopen spelen. Elsemieke heeft Ice genomen omdat het zo´n vrolijke hond is. Ice is heel belangrijk gebleken bij de opvang van Kos. Zij heeft niets fout gedaan. Mac, een Schotse Highland terrier, is ook geweldig omgegaan met de nieuwste bewoonster, als is zij natuurlijk wel de baas. |
|
Nu, twee en een halve week na de terugvlucht is de aanpassing van Kos onderweg. Wij hebben twee honden die nog puber zijn en derhalve onze handen vol. Ik heb er spijt van gekregen. Erg veel spijt. Als ik Kos zo zie rennen en zie spelen met de andere honden hier in het bos, dan heb ik spijt, dat ik er 74 moest achterlaten! Natuurlijk zijn er mensen op aarde, die het slechter hebben. Veel te veel mensen, maar dat kan ik niet verhinderen. In deze situatie konden wij wel iets doen. Wij maakten het verschil voor Kos tussen een leven of een snelle dood. Het verschil maken geeft een goed gevoel. Je krijgt zoveel liefde en trouw terug van zo´n dier. Het is bijna niet te begrijpen hoe sommige mensen omgaan met dieren. Zij moeten wel erg geleden hebben in hun leven dat zij zwakkere zo behandelen.
Als ik mag samenvatten:
-
Beslis voor u gaat of u een hond meeneemt of niet,
-
Als u daar geconfronteerd wordt met het probleem, neem alleen een dier mee als u de tijd en de energie wil spanderen om het goed te laten werken.
-
Werk samen met de Griekse mensen in de streek of die van de organisaties die de streek kennen.
-
Let op bij dierenartsen. Reken erop dat niet alle gegevens kloppen. Met name de data kloppen niet altijd. Dat betekent dus gewoon dat als u in Nederland bent met een dier, dit dier wel degelijk bijvoorbeeld al bevrucht kan zijn!
-
Laat in Nederland gelijk een dierenarts ernaar kijken en de benodigde extra injecties verzorgen. (Bijv. ontwormen is heel belangrijk!)
-
Besef dat als u aardig doet tegen een dier u vaak de eerste bent die dat doet! En dat zo´n dier dus aan u gaat hangen. Dat dat leuk is, maar ook verschrikkelijk kan worden.
Veel plezier met uw vakantie in Kos, Rene, Elsemieke, Kos, Ice en Mac. (en natuurlijk kinderen en katten). |
| | |
|
|
|
|
| |
|
| |
| |
Hoe kun jij helpen 
